این کنوتنسیون در لاهه تدوین و در بروکسل به تصویب تعدادی از کشورها رسید. طبق این کنوانسیون، بارنامه دریایی حاکم بر اجرای قرارداد حمل و تاییدیست بر وصول کالا توسط شرکت حمل که قابل معامله بوده و امکان صدور در وجه حامل یا حواله کرد را نیز دارا  می باشد و سند مالکیت کالاست. طبق مقررات کنوانسیون لاهه در صورت خسارت یا فقدان کالا اگر ارزش در بارنامه ذکر نشده باشد شرکت حمل می بایست برای هر بسته یا واحد که 100 لیره استرلینگ به صاحب کالا بپردازد و هیچ گونه مسئولیتی در قبال تاخیر در تحویل کالا در آن پیش بینی نشده است. این کنوانسیون در سال 1343 مورد قبول ایران نیز قرار گرفته و در ظهر بارنامه های صادر کشتیرانی جکهوری اسلامی ایران صریحا" شرایط آن قید گردیده است. در ظهر بارنامه های دریایی معمولا" توضیحاتی در مورد مشخص نمودن اینکه حمل بار تابع چه مقرراتی است، از چه زمانی مسئولیت حمل کننده آغاز و در چه زمانی خاتمه می پذیرد، در صورت بروز خسارت یا فقدان کالا چه مسئولیتهایی به عهده شرکت حمل کننده است، وجود دارد.

در غالب کنوانسیونها از جمله مقررات لاهه مرور زمان یکساله از تاریخ تحویل یا زمانی که کالا می بایست تحویل میشد وجود دارد و همچنین در صورتیکه متصدی حمل غفلت یا تقصیری در ارتباط با خسارت نداشته باشد مسئول نیست.

با توجه به کنوانسیون لاهه باید در طهر بارنامه مربوط به حمل کالای فله ذکر شود که منظور از واحد کالا چیست (مثلا هر تن)